Mütəxəssislər bildirirlər ki, bu təcrübə uşaqlarda müstəqillik, özünəinam və çətinliklərə dözümlülük kimi xüsusiyyətlərin formalaşmasında mühüm rol oynayıb.
Digər fərq isə rəqəmsal əyləncələrin və daimi stimulların olmaması idi. Uşaqlar darıxanda özləri oyunlar uydurur, müxtəlif sığınacaqlar qurur, hekayələr fikirləşirdilər. Bu isə onların yaradıcılıq qabiliyyətini və səbirli olmasını inkişaf etdirirdi.
Həmin dövrdə uşaqların ev işlərinə kömək etməsi, kiçik bacı-qardaşlarına baxması və valideynlərin tapşırıqlarını yerinə yetirməsi də adi hal sayılırdı. Belə məsuliyyətlər onların gündəlik həyata daha erkən uyğunlaşmasına şərait yaradırdı.
Yaşıdlar arasında yaranan mübahisələr də çox vaxt böyüklərin müdaxiləsi olmadan həll edilirdi. Uşaqlar razılığa gəlməyi, üzr istəməyi və birgə yaşamağı öyrənirdilər.
Bununla belə, psixoloqlar 1960–1970-ci illərdə doğulanların uşaqlığının tamamilə problemsiz keçdiyini iddia etmirlər. Həmin nəsil də yoxsulluq, ailədaxili çətinliklər və digər sosial problemlərlə üzləşib. Bundan başqa, insanlar illər keçdikcə öz uşaqlıqlarını olduğundan daha xoşbəxt xatırlamağa meyilli ola bilərlər.