"Etibar tələb edilən yox, qazanılan bir dəyərdir"- Əli Mustafayev

Bu gün cəmiyyətdə tez-tez belə bir fikir səslənir: “Etibar ediləsi insan qalmayıb.” Əslində bu cümlə bir qədər ümumiləşdirilmiş və sərtdir. Daha doğru ifadə budur: etibar ediləsi insan azalıb. Çünki dürüst, sözünün arxasında duran, vicdanla yaşayan insanlar hələ də var, sadəcə əvvəlki kimi çox görünmürlər. Bu azalmanın əsas səbəblərindən biri dəyərlərin dəyişməsidir. Keçmişdə insan üçün söz böyük məsuliyyət idi, halallıq və dürüstlük həyatın əsas meyarı sayılırdı. Bu gün isə bir çox hallarda maddi maraq, şəxsi qazanc və mənafey üstün tutulur. Dəyər dəyişəndə, etibar da zəifləyir. Digər mühüm səbəb aldanma və xəyal qırıqlıqlarıdır. İnsan bir neçə dəfə etibar edib zərər görəndə, artıq təkcə bir adama yox, bütöv cəmiyyətə qarşı şübhə ilə yanaşmağa başlayır. Bir nəfərin səhvi çox vaxt hamıya şamil edilir və bu da ümumi inamsızlıq yaradır. Buna ikiüzlülük və görüntü həyatı da əlavə olunur. İnsanlar sosial mühitdə olduqlarından daha yaxşı görünməyə çalışır, amma real davranış fərqli olur. Sözlə əməl üst-üstə düşməyəndə, etibar sarsılır. Bir başqa səbəb isə münasibətlərin səthiləşməsi və sürətlənməsidir. Əvvəllər dostluq və etibar illərlə formalaşırdı, bu gün isə əlaqələr tez qurulur, tez də dağılır. İnsanları dərindən tanımadan onlara güvənmək çətindir. Nəticədə cəmiyyətdə etibar ediləsi insanlar az görünür. Amma bu o demək deyil ki, onlar yoxa çıxıb. Sadəcə belə insanlar səssizdir, gözə girmir, reklam etmir. Onları tapmaq üçün vaxt, səbr və diqqət lazımdır. Ən önəmlisi isə budur: Etibar tələb edilən yox, qazanılan bir dəyərdir. Əgər biz cəmiyyətdə etibarın artmasını istəyiriksə, əvvəlcə özümüz etibar ediləsi insan olmalıyıq. Çünki cəmiyyət ayrı-ayrı insanlardan ibarətdir və hər bir insan dəyişmədən, ümumi mənzərə də dəyişməyəcək.

Əli Mustafayev